مرحله 2A درمان سرطان ریه 2026: داده های جدید ELCC در مورد درمان نئوادجوانت 

مرحله 2A درمان سرطان ریه در سال 2026 به طور قابل توجهی تکامل یافته است و از رویکردهای جراحی به تنهایی به استراتژی های چندوجهی با ترکیب درمان نئو کمکی تغییر کرده است. دستورالعمل های فعلی بر ترکیب ایمونوتراپی و شیمی درمانی قبل از عمل جراحی برای بهبود میزان پاسخ کامل پاتولوژیک (pCR) و بقای طولانی مدت تاکید دارند. داده‌های اخیر کنگره سرطان ریه اروپا (ELCC) در سال 2026 نشان می‌دهد که رژیم‌های جدید، از جمله مهارکننده‌های نقطه بازرسی دوگانه و رادیوتراپی ایمونوژنیک، نتایج را برای سرطان ریه سلول غیر کوچک قابل برداشت (NSCLC) تعریف می‌کنند.

درک مرحله 2A سرطان ریه سلول غیر کوچک

مرحله 2A NSCLC نشان دهنده یک مقطع حیاتی در مدیریت سرطان ریه است که در آن تومور موضعی است اما خطر بیماری میکرومتاستاتیک را به همراه دارد. از نظر تاریخی، برداشتن فوری جراحی استاندارد مراقبت بود. با این حال، انکولوژی مدرن تشخیص می دهد که درمان سیستمیک انجام شده قبل از عمل جراحی می تواند گسترش زودهنگام بیماری نامرئی را ریشه کن کند.

تعریف مرحله 2A معمولاً شامل تومورهای بزرگتر از 3 سانتی متر اما بیش از 4 سانتی متر بدون درگیری غدد لنفاوی یا تومورهای کوچکتر با تهاجمات موضعی خاص است. مرحله بندی دقیق بسیار مهم است، زیرا واجد شرایط بودن برای پروتکل های نئو کمکی را دیکته می کند.

• اندازه تومور: معمولاً بین 3 تا 4 سانتی متر برای طبقه بندی T2a N0 M0.
• وضعیت غدد لنفاوی: به طور معمول هیچ متاستاز به غدد لنفاوی منطقه ای (N0) وجود ندارد، اگرچه درگیری میکروسکوپی یک نگرانی است.
• قابل برداشتن: بیماران کاندیدای برداشتن کامل جراحی (رزکسیون R0) هستند.

هدف از درمان فقط حذف تومور نیست، بلکه تضمین بقای طولانی مدت بدون بیماری (DFS) و بقای کلی (OS) است. تغییر به سمت درمان سیستمیک قبل از عمل با هدف پایین آوردن تومور، آسان‌تر و موثرتر کردن جراحی است.

تغییر از درمان کمکی به نئوادجوانت درمانی

برای چندین دهه، شیمی درمانی کمکی (که پس از جراحی داده می شود) یک هنجار بود. در حالی که مزایای کمی داشت، انطباق اغلب به دلیل مشکلات بهبودی پس از جراحی ضعیف بود. درمان نئوادجوانت که قبل از جراحی انجام می شود، با درمان بیمار در حالی که هنوز تناسب اندام دارد، این مشکل را برطرف می کند.

کارآزمایی‌های بالینی اخیر نشان داده‌اند که رویکردهای نئوادجوانت نرخ pCR بالاتری را در مقایسه با تنظیمات ادجوانت دارند. دستیابی به pCR، در جایی که هیچ سلول سرطانی زنده ای در نمونه جراحی باقی نمی ماند، به شدت با نتایج بلندمدت بهبود یافته مرتبط است. این تغییر پارادایم در چشم انداز درمان 2026 مرکزی است.

علاوه بر این، درمان نئوادجوانت به پزشکان اجازه می دهد تا پاسخ تومور را در زمان واقعی ارزیابی کنند. اگر تومور به رژیم اولیه پاسخ ندهد، می توان درمان را قبل از انجام عمل جراحی تنظیم کرد و از انجام روش های بیهوده در موارد بیماری تهاجمی اجتناب کرد.

2026 پیشرفت های ELCC در استراتژی های Neo-Adjuvant

کنگره سرطان ریه اروپا در سال 2026 (ELCC) به عنوان یک پلت فرم محوری برای پرده برداری از داده های دگرگون کننده در NSCLC قابل برداشتن عمل کرد. چندین مطالعه ارائه شده در کپنهاگ معیارهای جدیدی را برای آنچه مراقبت استاندارد برای مرحله 2A و بیماری محلی پیشرفته را تشکیل می دهد، تعیین کرده اند.

یکی از مهم ترین بحث ها حول محدودیت های ستون فقرات سنتی "مهار کننده PD-1 به همراه شیمی درمانی" بود. در حالی که مطالعاتی مانند CheckMate 816 و KEYNOTE-671 این ترکیب را ایجاد کردند، بخش قابل توجهی از بیماران هنوز موفق به دستیابی به pCR نمی شوند. تحقیقات جدید بر تشدید این رژیم ها به صورت ایمن متمرکز است.

کارشناسان در ELCC 2026 تاکید کردند که آینده در ترکیب های شخصی سازی شده نهفته است. این شامل افزودن عوامل جدید مانند آنتی بادی های دوگانه یا ادغام درمان های موضعی مانند رادیوتراپی برای تقویت فعال سازی ایمنی قبل از تماس چاقو با پوست است.

مطالعه ریه Neo-RISE: یک پارادایم جدید

یک ارائه برجسته در ELCC 2026 داده های اولیه از مطالعه Neo-RISE Lung بود. این کارآزمایی ابتکاری یک رویکرد سه‌گانه را مورد بررسی قرار داد: رادیوتراپی ایمونوژنیک به دنبال آنتی‌بادی دو اختصاصی PD-1/VEGF (ivonescimab) و شیمی‌درمانی.

منطق پشت این طراحی هم افزایی است. رادیوتراپی باعث مرگ سلولی ایمونوژنیک می شود و آنتی ژن های تومور را آزاد می کند. سپس آنتی بادی دو اختصاصی همزمان دو نقطه بازرسی ایمنی را مسدود می کند در حالی که از طریق سرکوب VEGF رگزایی را مهار می کند. این "یک یا دو ضربه" سیستم ایمنی را به طور موثرتری نسبت به شیمی درمانی به تنهایی تقویت می کند.

• نرخ پاسخ هدف (ORR): این مطالعه ORR چشمگیر 100٪ را در گروه ارزیابی شده گزارش کرد.
• پاسخ کامل پاتولوژیک (pCR): نرخ ها به 55.1٪ رسید، به طور قابل توجهی بالاتر از کنترل های تاریخی ~ 24٪.
• پاسخ پاتولوژیک اصلی (MPR): در 79.3 درصد بیماران به دست آمد.
• حذف صحنه: 88.2 درصد از بیماران کاهش مرحله تومور را تجربه کردند که برداشتن جراحی آسان‌تر را تسهیل می‌کرد.

مهمتر از همه، همه بیمارانی که اقدام به جراحی کردند، برداشتن R0 را به دست آوردند، به این معنی که هیچ سلول سرطانی در حاشیه باقی نماند. این داده‌ها نشان می‌دهد که برای بیماران مرحله 2A، افزودن رادیوتراپی و بیولوژیک‌های با هدف دوگانه می‌تواند به استاندارد جدیدی برای ویژگی‌های پرخطر تبدیل شود.

داده های بلند مدت KEYNOTE-671: قدرت ایمونوتراپی حین عمل

یکی دیگر از سنگ بنای ELCC 2026، تجزیه و تحلیل طولانی مدت به روز شده آزمایش KEYNOTE-671 بود. این مطالعه فاز 3 پمبرولیزوماب همراه با شیمی درمانی را به عنوان درمان نئوادجوانت و به دنبال آن تک درمانی کمکی با پمبرولیزوماب ارزیابی کرد.

آخرین یافته ها، بر اساس بیش از 60 ماه پیگیری، تایید کرد که مزایای ایمونوتراپی بعد از عمل پایدار است. نکته مهم این است که داده‌ها بیماران را با پاسخ پاتولوژیک طبقه‌بندی می‌کنند و بینش‌های ظریفی را برای پزشکان معالج بیماری مرحله 2A ارائه می‌دهند.

حتی بیمارانی که به یک پاسخ پاتولوژیک کامل (غیر pCR) دست نیافته بودند، از مزایای قابل توجه بقای بدون رویداد (EFS) برخوردار بودند. نسبت خطر برای EFS در گروه بدون pCR 0.69 بود که نشان دهنده کاهش 31 درصدی خطر عود یا مرگ در مقایسه با دارونما است.

برای کسانی که موفق به pCR شدند، نتایج استثنایی بود، با نرخ EFS 5 ساله 81٪. این موضوع این مفهوم را تقویت می کند که در حالی که pCR یک نشانگر جایگزین قدرتمند است، اثر سیستمیک ایمونوتراپی بدون توجه به عمق پاسخ پاتولوژیک از بیماران محافظت می کند.

درمان های هدفمند برای سرطان ریه مرحله 2A جهش یافته توسط راننده

همه سرطان‌های ریه مرحله 2A با مکانیسم‌های یکسانی هدایت نمی‌شوند. تقریباً 15 تا 20 درصد از بیماران غربی و تا 50 درصد از بیماران آسیایی دارای جهش‌هایی مانند EGFR یا ALK هستند. برای این افراد، ایمونوتراپی به تنهایی ممکن است استراتژی نئوادجوانت بهینه نباشد.

ELCC 2026 به روز رسانی های مهمی را در مورد درمان های هدفمند در محیط بعد از عمل ارائه کرد. کارآزمایی ADAURA قبلاً osimertinib را به عنوان استاندارد برای درمان کمکی در NSCLC جهش یافته با EGFR تعیین کرده بود. داده های جدید اکنون این عوامل را به فضای نئوادجوانت سوق می دهد.

جهش های EGFR و بینش های مطالعه برتر

در حالی که مطالعه TOP در درجه اول بر بیماری متاستاتیک پیشرفته متمرکز بود، پیامدهای آن برای درمان در مراحل اولیه عمیق است. در این مطالعه اوزیمرتینیب همراه با شیمی درمانی در مقابل اوزیمرتینیب به تنهایی در بیماران مبتلا به جهش EGFR و جهش همزمان TP53 مورد بررسی قرار گرفت.

جهش های مشترک TP53 برای ایجاد مقاومت در برابر مهارکننده های تیروزین کیناز EGFR (TKIs) شناخته شده است. مطالعه TOP نشان داد که افزودن شیمی درمانی به osimertinib بقای بدون پیشرفت (PFS) را در این زیر گروه پرخطر دوبرابر کرد. این نشان می دهد که برای بیماران مرحله 2A با جهش های مشترک EGFR/TP53، یک رویکرد ترکیبی ممکن است حتی در شرایط درمانی ضروری باشد.

پزشکان اکنون در حال بحث هستند که آیا شیمی درمانی یا ترکیبات شیمی-ایمونوتراپی را برای درمان نئوادجوانت در جمعیت های راننده مثبت اتخاذ کنند. اجماع در حال حرکت به سمت تصمیم گیری های مولکولی هدایت شده به جای یک رویکرد ایمونوتراپی یک اندازه مناسب برای همه است.

بیماری ALK Positive: تاثیر مطالعه ALINA

برای بیماران مبتلا به بازآرایی ALK، مطالعه ALINA یک بازی را تغییر داده است. این نشان داد که الکتینیب کمکی به طور قابل توجهی DFS را در مقایسه با شیمی درمانی مبتنی بر پلاتین بهبود می بخشد. اگرچه داده‌های نئوادجوانت کمتر از داده‌های ادجوانت بالغ هستند، اثربخشی الکتینیب در کوچک کردن تومورها قبل از عمل به طور فعال در حال بررسی است.

در سال 2026، تمرکز بر تعیین مدت بهینه درمان هدفمند است. آیا باید فقط بعد از عمل جراحی داده شود یا باید روش "ساندویچ" (نئوادجوانت + ادجوانت) اتخاذ شود؟ نشانه های اولیه نشان می دهد که درمان هدفمند قبل از عمل جراحی می تواند جراحی های کمتر گسترده را تسهیل کند و عملکرد ریه را در بیماران مرحله 2A حفظ کند.

تحلیل تطبیقی روشهای درمانی

انتخاب سمت راست مرحله 2 الف درمان سرطان ریه مستلزم سنجیدن مزایا و خطرات روش های مختلف است. جدول زیر استراتژی های پیشرو مورد بحث در ELCC 2026 را مقایسه می کند.

این مقایسه تأکید می کند که "یک اندازه برای همه مناسب نیست." وجود نشانگرهای ژنتیکی خاص یا بخش عمده تومور می‌تواند تعیین کند که آیا بیمار از شیمی‌درمانی استاندارد، یک رژیم آزمایشی تشدید شده یا عوامل هدفمند سود بیشتری می‌برد.

جوانب مثبت و منفی رویکردهای نئو کمکی

اتخاذ درمان کمکی نئو برای مرحله 2A سرطان ریه مزایای مشخصی را ارائه می دهد، اما همچنین چالش های جدیدی را معرفی می کند که تیم های چند رشته ای باید آنها را مدیریت کنند.

• مزایا:
  • کنترل سیستمیک اولیه: میکرومتاستازها را بلافاصله درمان می کند و خطر عود دوردست را کاهش می دهد.
  • تست حساسیت In Vivo: به پزشکان اجازه می دهد تا ببینند که آیا تومور کوچک می شود یا خیر، و اطلاعات پیش آگهی را ارائه می دهد.
  • قابلیت برداشتن بهبود یافته: می تواند تومورها را پایین بیاورد و موارد قابل برداشت مرزی را به برداشتن R0 پاک کند.
  • انطباق بالاتر: بیماران درمان سیستمیک را قبل از جراحی بهتر از دوران نقاهت تحمل می کنند.
• معایب:
  • تاخیر در جراحی: درمان هفته ها طول می کشد، که ممکن است در موارد نادر پرخاشگرانه باعث اضطراب یا پیشرفت احتمالی شود.
  • پیچیدگی جراحی: التهاب یا فیبروز ناشی از درمان گاهی اوقات می تواند تشریح را برای جراحان دشوارتر کند.
  • خطرات مسمومیت: عوارض جانبی مرتبط با سیستم ایمنی (irAEs) ممکن است قبل از عمل رخ دهد و به طور بالقوه بیهوشی یا بهبود زخم را پیچیده کند.

علی‌رغم این چالش‌ها، شواهد گسترده از سال 2026 از سود خالص استراتژی‌های نئوادجوانت برای بیماران واجد شرایط مرحله 2A پشتیبانی می‌کند. نکته کلیدی در انتخاب دقیق بیمار و هماهنگی چند رشته ای قوی نهفته است.

راهنمای گام به گام مدیریت مرحله مدرن 2A

پیمایش سفر درمان سرطان ریه مرحله 2A در سال 2026 شامل یک فرآیند ساختاریافته و چند رشته ای است. در اینجا یک گردش کار تعمیم یافته بر اساس بهترین شیوه های فعلی ارائه شده است.

• مرحله 1: مرحله بندی جامع و پروفایل مولکولی
  
  قبل از هر تصمیم درمانی، بیماران تحت اسکن PET-CT و MRI مغز قرار می گیرند تا متاستاز دوردست را رد کنند. مهمتر از همه، بیوپسی بافت باید برای بیان EGFR، ALK، ROS1 و PD-L1 آزمایش شود. این مرحله تعیین می کند که آیا بیمار وارد مسیر ایمونوتراپی یا درمان هدفمند می شود.
• مرحله 2: بررسی تیم چند رشته ای (MDT).
  
  تیمی متشکل از جراحان قفسه سینه، انکولوژیست های پزشکی، انکولوژیست های پرتوشناسی و پاتولوژیست ها این مورد را بررسی می کنند. آن‌ها قابلیت برداشتن را ارزیابی می‌کنند و مزایای بالقوه درمان نئوادجوانت را در مقابل جراحی از پیش بر اساس آخرین داده‌های ELCC مورد بحث قرار می‌دهند.
• مرحله 3: شروع درمان نئو کمکی
  
  در صورت واجد شرایط بودن، بیمار رژیم انتخابی را شروع می کند. برای بیماران راننده منفی، این معمولاً 3-4 سیکل شیمی درمانی مضاعف پلاتین به همراه یک مهارکننده PD-1/PD-L1 است. برای موارد پرخطر، آزمایش‌های بالینی شامل آنتی‌بادی‌های دوگانه یا رادیوتراپی ممکن است ارائه شود.
• مرحله 4: بازسازی و برنامه ریزی جراحی
  
  پس از تکمیل چرخه های نئوادجوانت، تصویربرداری مجدد برای ارزیابی پاسخ انجام می شود. اگر بیماری پایدار باشد یا پاسخ دهد، جراحی معمولاً 3-6 هفته پس از آخرین دوز ایمونوتراپی برنامه ریزی می شود تا امکان بهبودی سیستم ایمنی فراهم شود.
• مرحله 5: برداشتن جراحی و ارزیابی پاتولوژیک
  
  جراح لوبکتومی یا سگمنکتومی را با برش غدد لنفاوی انجام می دهد. پاتولوژیست نمونه را بررسی می کند تا پاسخ پاتولوژیک اصلی (MPR) یا پاسخ کامل پاتولوژیک (pCR) را تعیین کند، که درمان بیشتر را راهنمایی می کند.
• مرحله 6: تثبیت کمکی
  
  بسته به طرح اولیه و یافته های پاتولوژیک، بیماران ممکن است ایمونوتراپی کمکی (مانند پمبرولیزوماب) را تا یک سال ادامه دهند یا در صورت یافتن جهش، به درمان هدفمند (مانند اوزیمرتینیب) روی آورند. این رویکرد "پیش عمل" محافظت مداوم در برابر عود را تضمین می کند.

نقش نظارت بر حداقل بیماری باقیمانده (MRD).

یک ابزار در حال ظهور در سال 2026 استفاده از DNA تومور در گردش (ctDNA) برای نظارت بر بیماری حداقل باقیمانده (MRD) است. این فناوری مقادیر بسیار کمی از DNA سرطان را در خون تشخیص می دهد که تصویربرداری نمی تواند آنها را ببیند.

مطالعات ارائه شده در کنفرانس های اخیر نشان می دهد که پاکسازی ctDNA در طول درمان نئوادجوانت یک پیش بینی قوی برای بقای طولانی مدت است. برعکس، ctDNA پایدار پس از جراحی ممکن است بیمارانی را شناسایی کند که نیاز به درمان کمکی تشدید شده دارند. در حالی که هنوز به طور جهانی اجباری نیست، نظارت بر MRD به سرعت در حال تبدیل شدن به یک جزء استاندارد انکولوژی دقیق برای مرحله 2A سرطان ریه است.

به عنوان مثال، داده‌های مربوط به cadonilimab (یک آنتی‌بادی دو اختصاصی PD-1/CTLA-4) نشان داد که بیمارانی که به پاکسازی ctDNA دست یافته‌اند، بقای بدون پیشرفت قابل‌توجهی طولانی‌تر داشتند. این حلقه بازخورد مولکولی امکان تنظیمات دینامیکی درمان را فراهم می کند و از پروتکل های مدت زمان ثابت دور می شود.

ملاحظات بالینی برای جمعیت های خاص

درمان سرطان ریه مرحله 2A در همه جمعیت‌شناسی یکسان نیست. جمعیت های خاص نیاز به رویکردهای مناسب برای ایجاد تعادل بین کارایی و ایمنی دارند.

بیماران مسن و کسانی که وضعیت عملکرد ضعیفی دارند

افراد مسن یا بیماران مبتلا به بیماری های همراه اغلب با سمیت شیمی درمانی با دوز کامل دست و پنجه نرم می کنند. کارآزمایی ETOP ADEPPT و مطالعات مشابه، رژیم‌های با شدت کاهش‌یافته یا درمان‌های هدفمند تک عاملی را برای این گروه‌ها بررسی کرده‌اند.

در سال 2026، روند به سمت "کاهش تنش" برای بیماران ضعیف است. این ممکن است شامل استفاده از روش ایمونوتراپی در صورت بالا بودن بیان PD-L1 یا انتخاب عوامل هدفمند در صورت وجود جهش محرک باشد تا از عوارض جانبی شدید شیمی درمانی پلاتین جلوگیری شود. هدف درمان باقی می ماند، اما مسیر به گونه ای تنظیم می شود که بیمار بتواند درمان را کامل کند.

بیماران مبتلا به متاستازهای مغزی

در حالی که مرحله 2A به معنی عدم گسترش دور است، متاستازهای مخفی مغز را می توان با غربالگری دقیق پیدا کرد. نسل جدید TKI مانند اوزیمرتینیب و الکتینیب نفوذ بسیار خوبی در سیستم عصبی مرکزی (CNS) دارند.

برای بیمارانی که متاستازهای مغزی محدودی دارند که در طول مرحله بندی کشف شده اند، درمان سیستمیک با داروهای فعال CNS اغلب قبل از درمان موضعی مغز در اولویت قرار می گیرد. مطالعات ARTS و ALINA اعتماد به نفس را در درمان بیماری در مراحل اولیه با عواملی که از مغز محافظت می کنند، تقویت کرده و در برخی موارد نیاز به پرتوهای تهاجمی جمجمه را کاهش می دهد.

جهت گیری های آینده و تحقیقات در حال انجام

چشم انداز از مرحله 2 الف درمان سرطان ریه پویا است. همانطور که در سال 2026 پیش می رویم، چندین حوزه تحقیقاتی نوید بهبود بیشتر نتایج را می دهند. ادغام هوش مصنوعی در رادیومیک به پیش بینی اینکه کدام بیماران قبل از شروع درمان به درمان نئوادجوانت پاسخ خواهند داد کمک می کند.

علاوه بر این، توسعه نسل بعدی ترکیبات آنتی بادی-دارو (ADCs) درهای جدیدی را باز می کند. کارآزمایی‌هایی که شامل ADC‌های هدایت‌شده با HER3 و عوامل هدف‌دار TROP2 می‌شوند، در زمینه نئوادجوانت‌ها امیدوارکننده هستند و به‌طور بالقوه گزینه‌هایی را برای بیمارانی ارائه می‌دهند که به ایمونوتراپی استاندارد پاسخ نمی‌دهند.

مفهوم "درمان نئوادجوانت کامل" نیز در حال افزایش است. این رویکرد درمان کمکی را به طور کامل حذف می کند و تمام درمان های سیستمیک را قبل از جراحی ارائه می دهد. داده های اولیه نشان می دهد که این می تواند سفر بیمار را ساده کند و انطباق را بهبود بخشد، اگرچه داده های بقای طولانی مدت هنوز در حال بلوغ است.

اهمیت کارآزمایی های بالینی

با توجه به تکامل سریع استانداردهای درمانی، ثبت نام در آزمایشات بالینی برای بیماران مرحله 2A بسیار تشویق می شود. کارآزمایی‌هایی مانند Galaxy-L-01، بررسی گارسوراسیب همراه با آنلوتینیب برای جهش‌های KRAS G12C، دسترسی به درمان‌های پیشرفته را قبل از اینکه به طور گسترده در دسترس قرار گیرند، ارائه می‌دهند.

شرکت در این مطالعات نه تنها به نفع هر بیمار است، بلکه به پایگاه دانش جهانی کمک می کند و کشف درمان را تسریع می کند. از پزشکان خواسته می شود در هنگام تشخیص، در مورد واجد شرایط بودن کارآزمایی با هر بیمار واجد شرایط صحبت کنند.

نتیجه گیری: دوره جدیدی از امید برای مرحله 2A سرطان ریه

سال 2026 یک تغییر قطعی در مدیریت سرطان ریه سلول غیر کوچک مرحله 2A است. روزهایی که جراحی تنها راه حل بود، گذشته است. امروز، مرحله 2 الف درمان سرطان ریه یک تلاش پیچیده و چندوجهی است که دقت درمان هدفمند، قدرت ایمونوتراپی و زمان‌بندی استراتژیک مداخلات نئوادجوانت را ترکیب می‌کند.

داده‌های ELCC 2026، به‌ویژه در مورد مطالعه Neo-RISE Lung و نتایج بلندمدت KEYNOTE-671، تأیید می‌کند که ما می‌توانیم به نرخ‌های درمان بالاتری نسبت به قبل دست یابیم. با شخصی‌سازی درمان بر اساس پروفایل‌های مولکولی و استفاده از ترکیب‌های جدید مانند آنتی‌بادی‌های دوتخصصی و رادیوتراپی ایمونوژنیک، پزشکان مواردی را که زمانی دشوار بودند را به داستان‌های موفقیت تبدیل می‌کنند.

برای بیماران و خانواده ها، این به معنای آینده ای با گزینه های بیشتر، شانس بقای بهتر و بهبود کیفیت زندگی است. همانطور که تحقیقات برای کشف پیچیدگی‌های زیست‌شناسی سرطان ریه ادامه دارد، مسیر به سمت مسیرهای مراقبتی مؤثرتر، کمتر سمی‌تر و بسیار شخصی‌شده‌تر اشاره می‌کند. همکاری بین جراحان، انکولوژیست ها و محققان سنگ بنای این پیشرفت باقی می ماند و تضمین می کند که هر بیمار مرحله 2A بهترین شانس ممکن را برای درمان دریافت می کند.